پایی که جاماند4

رکنی با صدای بلند می گفت مواظب پشت سرمان باشیم،حواسمان به نیزارهای کناری باشد و از پشت سر غافل گیر نشویم.تصورم این بود که یگان های دیگر به کمکمان بیایند.

باورم نمی شد تنها بمانیم.امروز هیچ کس نتوانست به کمکمان بیاید، تنها بودیم،نه نیروی کمکی، نه زرهی ، نه آتش تهیه ای، بدون عقبه، آب غذا و . . .امروز فقط ایمان و اراده ی بچه ها می جنگید.بچه ها در استفاده از مهماتشان با تدبیر و قناعت عمل می کردند. چون مهماتمان کم بود، به جای رگبار از تک تیر استفاده می کردیم.با اینکه آقای محسن رضایی دستورعقب نشینی داده بود و سمت چپ ما تخلیه شده بود، بچه ها ترجیح دادند تا بمانند و مردانه مقاومت کنند تا منطقه سقوط نکند.هیچ کس حاضر نبود برگردد عقب، حتی محمدحسین حق جو که پنج دختر داشت. عبدالرضا دیرباز در چراغچی از او خواهش کرده بود بماند و جلو نیاید. اما حق جو به او گفته بود ما تا گلوله آخر می جنگیم.

حق جو بهمان گفت : می دانم چرا شما دلتون نمی خواد من برم جلو، نمیخواد نگران دخترای من باشید، دخترامو به فاطمه زهرا سلام الله علیها سپرده ام

ادامه دارد...