نامه عشق

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

گوش کن،با لب خاموش سخن میگویم

باسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش،ارنه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت

گفتگویی و خیالی ز جهان من و توست

نقش ما گوننگارند به دیباچه ی عقل

هر کجا نامه ی عشق است،نشان من و توست

سایه!ز آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر

وه از این آتش روشن که به جان من و توست

بوی خدا...